ÖLÜM ÜZERİNE DEĞERLİ AMCAM ABDURRAHİM GÜLSER'E İTHAFEN

    

       Ölüm bazen bir ömür kadar gelen beklemenin sonunda bazen hiç umulmadık anda hepimizi bulmuştur illaki.Ölüm nasıl bir şeydi?Ölüm soğuktu,acıydı.Belki bir son belki sonun başlangıcı.Bunu bilemiyoruz tabii.Bazen kurtuluş bazen başka dünyada bizi beklediğini düşündüğümüz sevdiklerimize kavuşma olarak da yorumlarız.Bazı ölümler çok yakınlarımızı bulur.Acının derinliği de buna bağlıdır biraz.Bazı ölümleri daha derinden hissederiz bazıları yüzeysel gelir geçer.Yakınımızı kaybettiğimizde haftalarca yas tutarken daha uzaktan tanıdığımız veya tanımadığımız birinin vefatından nispeten daha az etkileniriz.

   Ya ölümün bize hissettirdiği acıyı nasıl atlatırız?Onsuz hiç yaşamadık ki?Sonrası ne olacak.Ben şimdi napıcam?Hep kapılara bakarız.Sanki çıkıp gelecek gibi.Rüyalarımızda hep o kaybettiğimiz kişinin ölmediğini görürüz.Şöyle ilerliyor benim için.Bir an geliyor hıçkıra hıçkıra  ağlıyorum.Sonra bir sakinleşme geliyor.Yüreğime bir şey oturmuş gibi kaskatı oluyorum.Duygu durumum çok karışık oluyor.Öte yandan hayat keyifsiz de devam ediyor.Gülsen bu süreçte suçlu hissediyorsun.Bazen o kadar çaresiz kalıyorsun ki google'a soruyorsun?Yakınımı kaybettim ne yapmalıyım.Yalnız olmadığını bilmek istiyorsun.Aslına ölmek de doğmak kadar hayatın doğal bir akışı.Ama biz ölümü hep dışlıyoruz,reddediyoruz.Zaten öyle olmasa uzun uzadıya planlar yapamayız, hiç ölmeyecek gibi yaşayamayız değil mi?

    Sevdiklerimizi kaybetmenin ardından herkesin yasını tutma şekli farklı oluyor.Kimisi daha çok içine kapanıyor,kimseyle konuşmak istemiyor.Kimisi eve girmek bile istemiyor.Bazıları hiç ağlayamıyor,üzüntüsünü içine atıyor.Sanırım bu durumda ilacımız "ZAMAN".Acının sonu gelmiyor ama gün geçtikçe de alışıyoruz.Ama biri bir şey diyor.Onu hatırlıyoruz.Bazen anılarımız aklımıza geliyor.Gizli gizli ağlıyoruz.

   Şunu hiç anlamıyorum.Ölen kişinin ardından neden helva yapılıyor?Ben sevdiklerimin helvasını nasıl yiyebilirim?Tatlı keyiftir benim için.Cenaze evine komşuların yemek yapıp getimesi bence mantıklı.Çünkü o günlerde hiçbir şey yapmak istemiyorsun.Sadece acını yaşamak istiyorsun ama bünyen doğal akışına devam ediyor.İllaki acıkıyorsun.Geçenlerde twitterda şöyle bir tweet gördüm.Babasını kaybedeli 24 saat geçmeden eline  pide için maydonoz tutuşturulan birinden bahsediyordu.Toplumca bu kadar bencil,saygısız olmasak keşke.Böyle günlerde bir de kimin gerçek dost olduğunu daha iyi anlıyoruz.İnsan çektiği acının yanında kimin yanında olup olmadığını unutmuyor.Size tavsiyem tanıdığınız birisi bir yakınını kaybederse en azından "başın sağolsun " diye iki kelimelik mesajı ona çok görmeyin.Bu yas sürecinde hayatınızdaki insan sayısı azalıp artabilir.Çünkü az sonra anlatacağım amcamın kaybından sonra bazı kişilerle  arama ciddi bir mesafe koymayı düşünüyorum.

Ölüm üzerine gözlemlerim çok taze. 06.06.2021'de baba yarımı değerli amcamı Covid 19 sebebiyle kaybettik.Aslında karışık bir durum bu.Şansızlıklarla geçen ömrün son şansızlığı belki de.Önce eşinin,Fethiye seyahati sonrası covid testi pozitif çıktı.Amcamın testi negatifti.Sonra karantinada on günü doldurdular tekrar test yaptırdılar ve kızı pozitif çıktı.Bir on gün daha karantinada kaldı.Amcamın testi yine negatifti.Kendisinde bipolar bozukluk olduğu için içtiği ilaçlar ve kendi ilaçlarındaki lityum oranı fazla gelip lityum zehirlenmesi olmuş dediler.Ciğerlerinde de covid bulgusu var dediler.Hayati fonksiyonlarını yitirmiş gibiydi.Konuşmuyordu,yürüyemiyordu ve yemek yemeyi bırakın su bile içmiyordu.Sadece oksijen oranı iyi diye yoğun bakıma bile alınmamıştı.Taa ki o akşama kadar.

    O akşam aslında sadece ziyaretine gitmiştik.Covid hastasına neden ziyarete gidiyorsun dediğinizi duyar gibiyim.Testi negatif çıktığı için ve psikolojik durumundan dolayı hastanede yattığını sanıyorduk.Aldığımız bilgiler bu yöndeydi.Yavaş yavaş vücuttaki lityumu atacak diyorlardı.İlk gittiğimizde az da olsa konuşabilen amcam sonra hiç konuşamadı.Sadece babamı gördüğünde kollarını uzatıyor alın beni burdan der gibi yapıyordu.Her ne kadar zor durumda olsa da amcamın ölebileceği aklımın ucundan bile geçmiyordu.Yapılan üç testi de negatif çıkmıştı sonuçta.Öyle ziyaretine gittik babamla o akşam da.Tam gitmek üzereydik ki doktor ve hemşire gelip sizin hastanızı yoğun bakıma alacağız,yoğun bakımın önünde durun bilgi isteyebilir dediler.Biz odayı toplayıp hemen yoğun bakımın önünde zorlu bekleme sürecine başladık.Aslında ilk başta sevinmiştik.Çünkü normal odada kaldığı için bilgi alamıyorduk.Yoğun bakımda daha iyi ilgilenirler diye düşündük.Yengemiz de yoğun bakımda kalıp covidi atlattığı için yoğun bakım bizde kötü intiba bırakmamıştı.Önünde beklerken geçirdiğimiz o yarım saate kadar....

  Yoğun bakımda bir hareketlilik oldu.Doktorun biri koşa koşa geldi.Ama yine kendi hastamız olduğuna inanmak istemiyorduk.Derken doktor çıktı ve her birimizin kalbine bir hançer sapladı.Hastanın durumu çok çok kötü,makinalara bağlı yaşıyor ve yaşamasını beklemiyoruz dedi.Allahtan umut kesilmez derler ya hani.Yine bir umut bekledik ama maalesef amcam hayatını kaybetti.

  Ölüm acımasızdı.Genç,neşeli,iyi kalpli diye kimseyi kayırmıyordu.Benim amcam karıncayı dahi incitmeyen çok iyi bir insandı.Ama şanssızdı.Hukuk fakültesini bitirmesine rağmen mezun olacağı zaman hastalandığı için işini hiçbir zaman yapamadı.Gayet neşeli bir insandı.Bergama tarihine çok ilgiliydi.Elleri titremesine rağmen harika fotoğraflar çekiyordu.Bu dünyada mutlu olamadı.Umarım gittiği yerde mutlu olur.Onun yanımıza gelmesi,konuşması ne kadar mucizeymiş meğer.Bunun ne kadar kıymetli olduğunu hastanede ziyaretine gittiğim o son günlerinde  anladım.Sevdikleriniz yaşarken kıymetini bilin.20 Haziran'da babalar günü ve onun hediyesi yolda ama kendisi yok.Sensiz ilk babalar günü olacak amcam.

Seni çok özleyeceğiz....